14/1/2006 - Bıçak..
ölüden daha ölüydüler şimdi.. bu karanlık günlerin bitişinde yalnızdan daha yalnız..
aldatılmış hayatların sonunda, sonun daha sonunda tanrı'ya yakardı insan..
"ya kurtar beni cehennemden ya koy beni cehenneme" ...aldırış etmedi tanrı... göndericeği peygamberleri sayıyordu.. şunu mu yoksa bunu mu..
hiçbirinin diğerinden farkı yoktu.. aynı ve saçmaydılar.. ama biz farklı ve aptaldık.. biz farklı ve yalnızdık.. her birimizin kendi beyninin tanrısı vardı.. ona tapardık...
ve şimdi beynimin içinden haykırıyor bana
"yettin artık, gebert kendini" ve cevap veriyorum "sende artık tanrım diilsin"
beynimide sevmiyorum.. oluşum yalnız, saçma ve mide bulandırıcı..
görüyorum.. bakmadan.. tadını almadan.. biliyorum, konuşmadan, içini görmeden...kaçıyorum, arkam yok, önüm düz..
sıralı ağaçlar... iki yana uzanan bu ormanda son tercihimi yapıyorum.. şu taraf yada bu taraf önemsiz... ben yürüyorum.. tetrcihi çoktan yapmışım.. bi melodi.. ormanın ta diplerinden geliyor... koşuyorum, yaklaşıyor yada ben ona yaklaşıyorum.. yaklaşıyoruz.. oda bana geliyor galiba...
ışık... kaynağındayım... melodi çoşuyor.. bi piyano hiç çalınmadığı kadar hızlı çalınıyor... tuşlar parçalanıyor.. kırılma sesi daha güzel..
içine giriyorum ışığın... sakin.. sessiz... benim cennetim gene beynimdeki gibi huzurlu, gizli... hayalini kurduğum bu dünyada hiç çıkmadan kalmak istiyorum ama kararıyor ışık, itiliyorum...
ışıktan çıkarken tek gördüğüm elimde bana parlayan metal, bir an sessizlik, çığlık, giriyor birinin kalbine, suratım kan, ayılıyorum.. galiba cennetim bu benim...
|
